Байкі дзядзькі Базыля

Главная / Легенды і паданні краю Нарачанскага / Байкі дзядзькі Базыля

ПРАЛОГ

Колькi год жыве на Нарачы ўжо немалады Базыль. Трошкi фiлосаф, трошкi гiсторык, паэт i фатограф. Усё цiкава Базылю: i палiтыка, грамадства, i тэхнiка, i жанчыны. Але найбольш — Прырода. Вабяць яго Нарачанскiя прасторы, баярскiя пагоркi, цiхi шолах Сырмежскага лесу… Базыль нават фотадубальтоўку змайстраваў, каб "остановить прекрасное мгновение". Там жа, "на Прыродзе", яго й больш адольваюць думкi пра СУСВЕТ, ЧАЛАВЕКА, РАДЗIМУ. I, як той казаў, "пералiўшы свой сказ у памер вершаваны", запiсвае дзядзька Базыль свае думкi.

Ствараў калiсцi Бог Сусвет

3 зямлi, пяску, камення, глiны.

Дабраўся неяк i да нас,

Да любай нашае Радзiмы.

 

У кучу ён усё згарнуў,

Пажмякаў, папляскаў -

Азёр ды рэчак выйшла шмат,

Балот, лясоў, канаў.

 

Папрацаваўшы ўволю дзень

Бог паглядзеў наўкола

I пальцам тыцнуўшы ў план

Сказаў свайму Анёлу:

 

- А гэты вось малы куточак

Ствараць аставiм нанач…

Анёл жа глухаваты быў

I напiсаў у плане — "Нарач"!

 

Палi й лясы, балоты там,

Кусты, лугi i горы,

Мiж iмi возера блiшчыць

Вялiкае як мора.

 

На ранiцу агледзеў Бог

Усё зробленае за нач

I назву возеру таму

Так i аставiў — Нарач!

31 кастрычнiка 2008 г.